JE EIGEN GRENZEN VINDEN

Als ik voorbij de Duitse grens Oostenrijk binnenrijdt zie ik een oud grensstation, een herinnering aan een grens die ooit duidelijk zichtbaar was. De moderne grens is een lijntje op het navigatiescherm van mijn auto. De grens is fysiek en denkbeeldig tegelijk. Het station is echt, net als het vignet dat ik aanschafte om op deze weg te kunnen rijden. Maar de grens is ook denkbeeldig want de weg loopt door, net als de rivier de haar flankeert en de bergen die ze doorkruist. Ik open telefoon en zie overal reels voorbij komen van atleten die grenzen opzoeken. Kitesurfers die hun vlieger in een ‘dubbele loop’ trekken, skiërs die zo goed als verticale afdalingen maken, hardlopers die wereldrecords breken. 

Die beelden werken aanstekelijk, de grens van wat er fysiek en mentaal mogelijk is lijkt opgeschoven te worden. Maar wat heeft dat met ons te maken? Grenzen maken nieuwsgierig en ook leergierig. Je hebt lef, creativiteit en kunde nodig om grenzen te verleggen. Je kan niet anders dan je eigen potentieel aanspreken om nieuwe skills te leren. De wereld lijkt sneller te veranderen dan ooit, wat je nu weet kan morgen oud nieuws zijn. Meer dan ooit is er flexibiliteit nodig om je aan te passen aan een steeds veranderende wereld. 

De inspiratie van atleten die grenzen verleggen zijn daarom een metafoor voor ons eigen leven. Ik spring ook niet van bergen, ik hang niet 30 meter in de lucht aan een vlieger, daar gaat het ook niet om. De vraag is aan onszelf of we van gebaande paden durven af te wijken, of we nieuwe manieren durven te zoeken voor dingen die we altijd al zo deden, of we onze eigen grenzen kennen, zijn ze echt of zijn ze denkbeeldig? Uiteindelijk hebben we geen uitgetekende kaart van ons eigen leven, met een grensstationnetje. 

Veel succes met de ontdekkingstocht! 

Groet, Mark Tuitert

Laat een reactie achter

Opmerkingen moeten worden goedgekeurd voordat ze worden gepubliceerd